Murmur

Julia zoveel

 

Schaamteloze zelfpromotie, hoge werkdruk, een fris meisje, en een vergeten item dat er niet om liegt.

Klinkt als de titel van een film waarvan ik de titel kwijt ben of de naam niet meer van weet.

De lap stof over de linkerschouder van mijn vaste model Julia is een shawl. Mijn eerste indruk van dit accessoire deed me geloven dat dit er een van de kwalitatief betere soort was. Bevingering en de standaard snuffeltest bevestigden dit vermoeden. Als ik mij niet vergis – vergissen is wat zeehonden doen als ze besluiten een orka aan te vallen – is de wol waar deze shawl van geweven is afkomstig van een prijswinnende geit uit een deel van Pakistan waar ik nooit ben geweest. Of ooit heen zal gaan. Het dier heette Murmur, omdat ze op een idioot leek die destijds aan de macht was. In Libië. Niet in Pakistan. Maar ook daar kijkt men televisie en heeft men helden. Helaas.

Ben ik ineens een kenner als het gaat om bescherming van de hals tegen met name koude? Neen. En toch ook weer wel. Zonder overdrijven, ik weet dingen. Meestal betreft het kennis die ik het liefst voor mezelf houd en toch heb ook ik soms de onbedwingbare neiging te koketteren met schijnbaar zinloze weetjes. Als ik echt loskom, meestal na een bier of vijf, kan ik plompverloren uitweiden over de ideale lengte van minaretten, de areïeke dichtheid van plaatmetaal of binnen dertien tellen ten minste vijftien Senegalese balletdansers noemen die in de jaren zestig hun mannetje stonden tijdens de training, maar hopeloos door het ijs zakten toen het er echt om ging.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *