Labeltje

IMG_8556

 

Man springt met baby op arm uit raam, nadat hij zijn moeder heeft vermoord. Schietpartij hier. Steekpartij daar. Bomaanslag hier, maar ook daar.

Ik leg de krant weer weg.

Zodra iets nieuws wordt, zijn er slachtoffers te betreuren. Hoe erg het ook allemaal is, op een bepaald moment ben ik verzadigd en wil ik niet met nog meer ellende van en door anderen worden geconfronteerd.

‘Steek maar fijn je kop in het zand.’

En steek jij maar fijn een wortel in je kanaal.

Het is mijn hoofd en voor dat zand heb ik betaald. Bovendien zorg ik dat niemand last heeft van wat ik doe, of juist laat.

De laatste tijd zit ik rommelig in mijn vel, maar om dat aan de invloed van de media te wijten gaat me te ver. Het macrogedeelte van mijn leven is prima in en op orde, de micro-invulling laat echter te wensen over, waardoor ik geregeld in zelf gegraven greppels beland.

Mijn hoofd lijkt vol te zitten met watten. Gedachten komen en gaan en meestal kan ik geen touw aan ze vastknopen, laat staan een zin formuleren waarin ik deze gedachten zinnig kan overbrengen op een eventuele luisteraar. Om die reden zijn er tijden geweest waarin het erop leek dat ik meer te melden had.

‘Wat ben je stil.’

Exact.

Ik probeer weinig te drinken en niet te roken. Vlees eet ik al jaren niet meer.

Ondertussen gaat het kwijtraken van spullen gewoon verder. Zoals bijvoorbeeld deze huissleutel die bevestigd is aan een rood labeltje zoals dat vroeger bij ons op de tennisvereniging werd gebruikt om een gravelbaan te claimen.

‘Heb je getennist?’

Nooit.

Het labeltje is eerst beschreven met blauwe inkt en later, toen de eigenaar zich ervan bewust werd dat 052 een typisch huisnummer was, met groen.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *