Çük

img_9629

 

Van tijd tot tijd komt de Lost and found-specialist voorwerpen tegen, waarvan het lastig vast te stellen is door wie ze zijn vergeten. Bij dit type spullen is het tevens onduidelijk of ze ooit door de eigenaar zullen worden geclaimd, maar ook wat hun functie is of was.

Dat deze fallus op een fallus lijkt en niet op een bakje pittige roerbaktofu van mijn grote vriend Albert Heijn, is mijns inziens geen toeval. Iemand heeft zijn best gedaan iets in elkaar te knutselen dat associaties oproept aan een piemel. Althans, ik moest meteen aan een piemel denken toen ik het stukje huisvlijt bij mij in de straat aantrof.

Ook de Turkse buurvrouw en haar man dachten aan een çük, getuige hun reactie, op het moment dat ik geconcentreerd bezig was dit curieuze object te fotograferen en zij ineens naast me opdoken.

‘Is die van U, buurman?’ vroeg de vrouw.

Haar echtgenoot grinnikte.

Zij grinnikte ook.

Ik voelde me betrapt.

Ik was de losgeslagen Hollandse buurman die een piemel fotografeerde die op straat lag.

In het donker.

De over vele decennia zorgvuldig opgebouwde relatie tussen twee culturen dreigde door een incident met een neppiemel aan het wankelen te worden gebracht.

Voor mijn gevoel dan.

Ik wilde gevat op de opmerking van mijn buurvrouw reageren, maar kon tot mijn ergernis niets bedenken dat

a een afdoende reactie op haar suggestie was en

b iedere denkbare link tussen mij en de fallus uit haar gedachten en die van haar man verdreef

Niets kreeg ik over mijn lippen. Geen woord, geen geluid, helemaal niets. Het enige dat me lukte was mijn gezicht in iets glimlacherigs te plooien, maar het kwaad was natuurlijk allang geschied.

Hand in hand liep het stel verder.

Ik keek hen na.

Ze deden me denken aan kameraden.

Toen ze bijna de straat uit waren, hoorde ik hoe ze het uitgierden.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *