Maandelijks archief: januari 2017

Tool

 

Ik herkende diertjes in het ontwerp van dit/die/deze multi-tool.

Ik ben gek op diertjes.

Iedereen die mij kent, had dat kunnen of zou dat moeten weten.

Rechtsonder zag ik een kip, linksboven een haai. Ondanks diep respect voor beide soorten, komen ze niet voor in mijn favoriete dieren top 10.

Anders was ik misschien hebberig geworden.

Total f-ing bullcrap. Of course.

Ik word nooit hebberig van spullen.

Iedereen die mij kent, had dat kunnen of zou dat moeten weten. Ik bezit een stuk of dertien spullen en dat is meer dan genoeg. Bovendien ben ik van het type Swiss Army Knife en niet van patserig glimmende variaties op dit/die/deze thema.

Mede door het bovenstaande en nog een geheime externe factor was mijn interesse in dit/die/deze multi-tool aan het verdampen.

Op angstaanjagend hoge snelheid wil ik daar nog aan toevoegen.

Warp 10.

Trekkies weten waar ik het over heb.

Tegen beter weten in wierp ik de/het/een nog een blik toe voordat het misschien wel voor altijd in de kast verdween. Ineens viel me op dat de kip misschien toch een papegaai was. De haai had intussen veel weg van een orka.

De papegaai, alle vogels eigenlijk, waren kansloos om het tot mijn favoriete dieren top 10 te schoppen, maar met de orka lag dat anders.

Ooit, ik spreek over een tijd dat de Grand Canyon nog geen naam had, omdat niemand er ooit was geweest, laat staan dat degene die er nog nooit was geweest de tijd had genomen om voor dit/die/deze kwiebus van een negorij een naam te verzinnen, eentje die in verhouding stond tot een kleinere, wel bekende canyon, heb ik de orka getipt als mijn favoriete dier.

Dat was tot ik een documentaire zag waarin bleek hoe irritant orka’s zich kunnen gedragen, met name tegenover walvissen, zeehonden en pinguïns.

Orka’s zijn assholes.

Sindsdien staat een ander dier op 1 in mijn favoriete dieren top 10.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Geruimd

IMG_9670

 

De bitterbal is een vleesragoutballetje met een laag paneer.

De gemiddelde bitterbal weegt een gram of 20.

In feite is de bitterbal een ronde variant op de vleeskroket.

De bitterbal, die uitsluitend in Nederland en België wordt verkocht, is de Hollandse bijdrage aan de internationale keuken.

En we zijn er trots op.

Het exemplaar dat is vergeten, is nog bevroren. Op de foto, althans.

Voor de eigenaar van deze bitterbal heb ik slecht nieuws:

Uw eigendom is geruimd.

Voor compensatie: Neem contact op met de lost & found specialist.

Nee heb je, meer nee kun je krijgen.

Als je aan me vraagt of ik een bitterbal wil, zeg ik gegarandeerd nee.

Ik zeg nee omdat ik geen vlees eet. Ook al is de hoeveelheid vlees in een bitterbal te verwaarlozen, eten doe ik die dingen nog steeds niet.

Er was een tijd dat de geringe hoeveelheid vlees in een bitterbal werd gebruikt als argument om mij er toch een te laten proberen. Sommige mensen vonden het blijkbaar belangrijk om mij terug te krijgen in het pro-vleeskamp. Naar waarom dat zo was, kan ik alleen maar een slag slaan.

‘Zo weinig vlees is eigenlijk hetzelfde als geen vlees.’

Onzin natuurlijk, maar je hebt geen idee hoe vaak mensen zichzelf slim vonden terwijl ze dat zeiden.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+