Maandelijks archief: augustus 2016

Over de grens

IMG_8896

 

De lost and found specialist komt weleens in het buitenland. Daar worden ook spullen vergeten.

Een klein, vuil beertje.

Aangetroffen op een broedplaats-achtig terrein in Hamburg (D), waarop, getuige de staat van het gebied, vooral wordt gebroed.

Liggend op zijn ruggetje.

Hamburg is een stad die erom bekend staat dat de mensen die er wonen weleens iets kwijtraken, maar zelden zijn dat beertjes.

Met een rode strik om zijn nekkie.

Hamburgers raken veel vaker dingen kwijt dan bijvoorbeeld Vlissingers. Je moet erop letten, maar als je het eenmaal in de gaten hebt, is het overduidelijk.

Op een ondergrond van aarde en houtsnippers.

Stellen dat Hamburg een veel grotere stad is dan Vlissingen en dat er veel meer Hamburgers zijn dan Vlissingers is wel erg makkelijk geredeneerd. Zo ken ik er nog wel drie.

Beentjes en armpjes zo ver mogelijk uit elkaar, alsof hartstochtelijk knuffelen zijn core business is.

1. Het Verenigd Koninkrijk bevindt zich noordelijker dan Spanje. Dus regent het in Het Verenigd Koninkrijk vaker dan in Spanje.

Een eeuwigdurende, onvoorwaardelijke glimlach op zijn vuile bekkie.

2. Een leeuw is een wilder dier dan de mol. Dus kijken mensen in de dierentuin liever naar een leeuw dan naar een mol.

In een winkel is hij uitgekozen door ten minste een kind.

3. Een Snickers is een vuist vol pinda’s in iedere reep en een Mars niet. Dus kiezen liefhebbers van noten vaker voor een Snickers dan voor een Mars.

Dat hem als een hoop stront heeft laten liggen op de vuige vloer van een Hamburgse broedplaats, waar het broeden een doel op zich lijkt te zijn.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Na zessen, voor tienen

IMG_8833

 

Het was na zessen en voor tienen.

De sfeer was zoals je van de sfeer mocht verwachten: Reuk-, geur- en smaakloos.

De variabelen waren druk bezig om datgene te doen waarin ze uitblinken: Variabel zijn.

De avond voelde speels als een jonge vos die voor het eerst een volwassen kip tegen het lijf loopt: Eerst probeert hij haar te versieren, vervolgens tracht hij haar aan te randen en tenslotte krijgt hij een ongenadig pak op zijn flikker van de hen en druipt hij met de staart tussen de benen af en gaat op zoek naar steun van zijn familie, maar wat hem thuis ten deel valt is slechts hoon voor zijn sukkelige en voorspelbare gedrag en niets anders dan dat en dat valt het jonge dier niet mee, wel tegen.

Op drie dapperen na waren de mensen al naar huis. Of waren het er vier? Nee, het waren er drie.

Het licht ging straks uit, daar kon je je horloge op gelijk zetten.

De ventilator stond op stand 3, terwijl stand 2 afdoende was. Wist ik veel.

De hitte nam zo langzaam af dat ik er niets van merkte.

Er hing wat in de lucht. Je kon het aanraken en er je reet mee insmeren. Wat het precies was, was op dat moment nog niet duidelijk.

Het was, kortom, nogal een avond. Met deze avond als gewoon doldwaas afdoen, zou je deze avond ernstig tekort doen. En het doldwaaste moest nog komen.

Eerder op de avond, toen de avond nog middag was en die op wat kernaspecten na verliep alsof hij uit het spreekwoordelijke boekje kwam, had ik een meisjesachtig jongetje of een jongensachtig meisje zijn of haar speelgoed ontfutseld.

Ik vond dat ik het kinderachtige stafje nodig had. Het was een mooi item om te worden vergeten en toen het precies ’s avonds tussen zessen en tienen was, maakte ik mij gereed om de karakteriserende afbeelding voor dit blog te maken. Daarna zette ik dit voornemen om in een daad zonder weerga.

De shoot duurde kort en verliep vlekkeloos. Ik controleerde het resultaat en was verbaasd toen ik plotseling E.T. in de afbeelding terugzag.

Je ziet hem op een hebberige manier naar de toverstaf gluren. Deze zogenaamd vriendelijke alien wil zich aan het speeltuig van een onschuldig kind vergrijpen en dat kind is niet in staat daar het spreekwoordelijke stokje voor te steken.

Gelukkig voor dat kind was er iemand die voor zijn belangen opkwam.

Voor die van zichzelf, wel te verstaan.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Stuff and shit

IMG_8758

 

Voor degenen die zich afvragen wat er in dat vergeten zakje zit: hasj. Hasj kun je roken, dat noem je blowen, maar je kunt het ook in het beslag van cake verwerken, afbakken en opeten. Van hasj wordt je stoned en stoned zijn kan heel prettig voelen. Stoned zijn kan echter ook leiden tot passiviteit, desinteresse opwekken en een gebrek aan empathie in de hand werken.

Ik heb al enige tijd niet geblowd. Tot een jaar of tien geleden gebruikte ik soft drugs op een dagelijkse basis, behalve als ik op vakantie was. Dan mocht ik bijkomen van het hele jaar drugs gebruiken en daar paste geen dope bij. Zodra ik weer thuis was, ging meteen de fik in een dikke joint, daarna was ik een week bezig met mijn koffer uit te pakken.

Jarenlang zoog ik weed en hasj naar binnen alsof het zuurstof voor gevorderden was. Ik blowde dag en nacht. Geen gelegenheid ging voorbij of de Lost & Found Specialist haalde zijn shag en drugs tevoorschijn en ging aan de rock & roll. Tekenend voor die periode was toch wel dat ik altijd een reserve-aansteker op zak had, want stel je eens voor.

Op zeker moment besloot ik dat het welletjes was. De precieze aanleiding om tot mijn besluit te komen ben ik vergeten, want dat is wat dagelijks blowen met je doet: je vergeet shit. Ik vermoed dat het allemaal ergens mee te maken had, maar misschien was mijn keuze wel uit de lucht komen vallen.

Ik kapte acuut met die rommel. Ik verwachtte dat mijn leven een wending zou nemen van wat heb ik jou daar, helemaal vanzelf. Ik dacht dat al die dingen waar ik altijd te stoned en te lamlendig en te angstig en te bescheiden en te weinig serieus en ga zo maar door voor was geweest als sneeuw voor de zon zouden verdwijnen, maar niets was minder waar.

Na een week geen drugs te hebben gebruikt, voelde ik me nog steeds druggy, passief en tevreden over mijn gebeurtenisvrije bestaan. Werkelijk niets kwam uit mijn poten. Na een maand hetzelfde verhaal. Ik begreep er niets van en begon te vermoeden dat ik een verkeerde afslag had genomen. Waar bleven dat zelfvertrouwen, die energie, dat geloof in eigen kunnen? Het was er niet en het kwam niet. Ik voelde me genaaid en niet zo’n beetje ook. Ik overwoog om drugs nog een kans te geven, maar de hele coffieshop bleek die dag op vakantie te zijn gegaan.

Toen werd ik boos.

Wordt misschien vervolgd.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+