Maandelijks archief: februari 2016

Klinkervrij

IMG_7925

 

Aangetroffen. Kwijtgeraakt of te vondeling gelegd, waarschijnlijk vergeten. Een zo goed als puntgave capuchon-sweater van het merk EDC. Het model heet vermoedelijk DVSN 35*, en verder staat redelijk subtiel maar toch prima leesbaar Prod. Development Authentic Quality Garment\No. Est. 1998 op het kleine label dat met naald en draad bevestigd is op het linkervoorpand. Mijn indruk is dat het hier om een kledingstuk gaat dat door een meisje van normale proporties of een redelijk kleine jongeman is gedragen.

Wat is normaal? 

Een kat.

Wat is redelijk klein?

Iets tussen klein en niet zo heel groot in.

Research heeft aan het licht gebracht dat EDC iets betekent als Esprit Dinges Collection. DVSN zou kunnen verwijzen naar het Engelse woord Division, maar dan hip en klinkervrij gespeld en 35* zou de troetelnaam van de stellingkast kunnen zijn waarin de stof van deze capuchon-sweater heeft liggen rijpen, vanaf, pak hem beet, 1998. Om eerlijk te zijn weet ik het niet. Het internet waar ik gebruik van maak is niet krachtig genoeg om mij van antwoorden te voorzien op dit type prangende vraagstukken.

A propos. Een lezer van het eerste uur, laten we hem voor het gemak Jonathan (gefingeerd) noemen, vroeg mij eens of ik dacht dat er meer dan een internet bestond. Mijn antwoord luidde ja.

Daar nam Jonathan genoegen mee. Toen bouwde hij de Bat-mobiel na en reed erin weg.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Man with the purple gun

IMG_7583

 

Het heeft even geduurd sinds de laatste editie van dit blog verscheen en daar was, om mijzelf te bedienen van een populair kutsmoesje, een goede reden voor.

Ik was het schrijven kotsbeu. Ik was bevangen door een totale aversie tegen op mijn reet zitten en nadenken over lettertjes, die geplaatst in de juiste volgorde, zowaar iets te betekenen konden hebben.

Schrijven was altijd leuk, wat veranderde toen ik een aantal jaren geleden mijn handtekening zette onder een contract met de op papier beste literair agent van dit land. Al gauw daarna werd schrijven minder leuk en vlak daarop zelfs niet meer leuk en ben ik ook, toegegeven, misschien wat gemakzuchtiger geworden. Ik dacht, ik heb die agent, die zal het wel voor mij gaan fixen en voordat een aap een andere aap heeft gevlooid, zit ik Giel af te zeiken en naar de tieten van Halina te staren in dat programma waarvoor elke domme lul die een slecht gedicht geschreven heeft wordt uitgenodigd en waarin een bandje een minuut van zijn muziek mag laten horen en waarin heel veel gezegd wordt, maar verder verdomd weinig te horen valt. Maar nee, de dingen liepen anders dan gedacht.

Assumption is the mother of all fuck ups. 

Opnieuw werd ik geconfronteerd met een quote uit een Steven Seagal-film.

Op een goede dag vernam ik dat

‘De Markt was veranderd.’

Tja, de markt was veranderd. Pardoes. Dat was wat mijn literair agent voor mij heeft gedaan. Hij deelde me mee dat de boekenmarkt was veranderd, op het moment dat ik anderhalf jaar werkte aan een roman die ik in samenspraak met hem was begonnen. Hij vertelde me dat de markt veranderd was en dat ik het met mijn werk kon schudden in die veranderde markt.

Grote, grote klootzak, dacht ik. Waarom houd je me niet op de hoogte van de ontwikkelingen in De Markt? Is het niet jouw taak om mij in te lichten over veranderende factoren die ertoe kunnen leiden dat mijn werk niet te publiceren valt? Is het niet jouw plicht om me een keer in de zoveel tijd vol te gooien met alcohol en vegetarische kroketten en me bij te praten en in te lichten over alles wat zich afspeelt in een wereld die niet de mijne is, maar wel degelijk de jouwe?

Was ik onredelijk? Lag het aan mijzelf?

Op geen enkele van mijn vragen kreeg ik antwoord. Mijn relatie met die agent beschouw ik als beëindigd en als hij dit leest en daar anders over denkt dan verschillen wij ook daarover ernstig van mening.

Ik voelde me te lang gefrustreerd terwijl ik eigenlijk alleen heel erg teleurgesteld was door zoveel niet te bevatten incompetentie, maar na verloop van tijd verdween dat rotgevoel. Nu besef ik weer dat schrijven over bijvoorbeeld paarse speelgoedpistolen leuk is, en dat gepubliceerd worden door een a-uitgever geen doel op zich moet zijn.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+