Maandelijks archief: juni 2015

Leermoment

IMG_5480

 

Het was hartje winter.

‘Ik doe wat ik wil, wanneer ik dat wil. En met wie ik dat wil. Begrepen?’

En zo ging het nog even door. Het meisje was hysterisch. Volkomen out of control. Ze gilde tegen de jongen die tegenover haar zat alsof ze ervoor betaald kreeg. Bovendien bedreigde ze hem met haar vork.

Veel ouder dan twintig kon ze niet zijn. Ze hield de vork met de tanden omlaag vlak voor zijn gezicht en kon ieder moment toeprikken. De overige gasten wachtten af hoe deze toestand zich zou ontwikkelen. Blikken zochten contact met andere blikken. Non-verbaal werd een kandidaat – geen vrijwilliger – aangewezen die diende in te grijpen, liefst voordat er bloed vloeide, maar vlak daarna was ook prima. De keuze viel op mij. Logisch, ik zat het dichtst bij. Men rekende op me.

De jongen, waarschijnlijk net zo oud als het meisje, glimlachte nerveus. Hij had iets gezegd van iets waarvan zij vond dat hij daar niets van mocht zeggen. Hij had zijn mening ook nog eens geventileerd op een ijskoude doordeweekse avond in een desondanks redelijk bezet restaurant. Nu wist hij even niets te zeggen. Even leek hij geen mening te hebben. De jongen zat midden in een leermoment, maar hij ervoer dat nog niet als zodanig. Met wat geluk zou dat balletje later indalen.

Het meisje zag me niet naderbij komen. Ik was klaar om de situatie zonder bloedvergieten te beëindigen en de rest van de avond gratis bier in ontvangst te nemen, maar ineens liet het meisje de vork vallen, stond op, pakte haar jas van de stoelleuning en stoof de zaak uit. De jongen genoot twee tellen van de goede afloop, haalde een paar maal diep adem, stond ook op, trok zijn jas aan en liep kalm en zonder om zich heen te kijken naar buiten. De show was voorbij. Het enige dat nog herinnerde aan een hysterisch meisje en haar prooi was het paar rode oorwarmers dat op tafel was achtergebleven.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Ivo

FullSizeRender 3

 

Achtergebleven in De Stadskantine: gezond, blond jongetje van een jaar of drie. Men noemt hem Ivo, maar daar reageert hij niet op en alleen als je hem een droge worst voorhoudt, kijkt hij je aan. Het manneke wordt sinds 1 mei jongstleden bewaard in een schuifla die van een hoop gemakken is voorzien. Ivo beheerst zijn eigen taal vlekkeloos en kan vrijwel onbeschadigd worden afgehaald in het filiaal aan de Van Woustraat, bij voorkeur door ouders of voogden die identiteitsbewijzen en foto’s weten te overleggen waaraan werkelijk van alles deugt.

Zijn er nog meer filialen?

Goed opgelet, makker.

Nee, die zijn er niet.

Dezelfde oplettende lezer had natuurlijk ook allang door dat het vergeten voorwerp in kwestie de step is waarop het jongetje zich voortbeweegt en niet het jongetje zelf. De speelgoedstep waarmee hij een band aan het opbouwen is en waarvan hij straks gedwongen afscheid moet nemen.

Dag step, hallo trauma. 

Word je een vent van, Ivo, zeggen ze waar ik vandaan kom en waar dat is heb ik vast weleens laten vallen. Terloops wellicht, maar toch.

Wat betreft het stepje kan ik het volgende meedelen: het merk is Micro, het model is de Mini, de kleur is blauw. De specs liegen er niet om: de blauwe Mini Micro is uitgerust met Abec precision bearings, de hoogte van T-bar tot dek is 6700 mm (vast) en de afstand tussen de voorwielen (PU, 78 shore A) is 220 mm (zeer stabiel), wat neerkomt op een slordige 22 cm. Het ding weegt 1,5 kg en is online te koop voor een euro of tachtig, wat een aanzienlijk bedrag is voor een stuk speelgoed dat alleen maar op deze locatie kan zijn vergeten en dat al meer dan een maand niet is afgehaald, waardoor ik me onwillekeurig afvraag of de ouders van Ivo vergeetachtig danwel laks zijn, of gewoon niet goed bij hun hoofd.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+