Maandelijks archief: april 2014

Me kammetje

IMG_2209

 

De tijd dat André van Duin met de grootst mogelijke onzin wist weg te komen, heb ik bewust meegemaakt, veel bewuster bijvoorbeeld dan de tijd waarin het bon ton was om zwervers te martelen, daar foto’s van te maken en die plaatjes met liefhebbers van sadisme te delen in, op en rond het internet.

Jammer genoeg ben ik Van Duin wat uit het oog verloren. Ik herinner me hem als sympathiek en ongevaarlijk. Onvoorspelbaarheid was zijn handelsmerk. Zodra hij op de tv of op de radio was, gebeurde altijd iets geks en vaak was dat leuk. Van Duin was bovendien volkomen seksloos. Om mensen aan het lachen te krijgen had hij geen spervuur aan toespelingen op mannelijke geslachtsdelen nodig; Hoedje, stofjas, brilletje en een gekke bek volstonden.

Zijn liedjes konden onmogelijk flauw genoeg zijn. De doelgroep was niets te dol. Zelfs die ene speelfilm waarin hij een rolletje had, werd door een flink deel van het volk probleemloos opgeslobberd, terwijl die rolprent echt slecht te vreten was. Dat vond hij zelf trouwens ook. Enfin, een van Van Duins parels uit die dagen had het volgende refrein:

‘Me kammetje, me kammetje, me kammetje is zoek’ 

Terugkerende factor in ‘Me kammetje’ is Van Duins kammetje, dat zoek is en zoek blijft. Van Duin bracht dit liedje uit in 1981. Het nummer schopte het tot nummer 18 in de Top 40, in artistiek opzicht mag dat absoluut een wonder worden genoemd. Waar ik mijn pet echter pas echt diep voor afneem, is dat het lied volledig dementie-proof is.

Serieus.

Ik ken 15 Alzheimer-patiënten die ‘Me kammetje‘ van begin tot eind kunnen meezingen en daar pas na een flinke tik met een stok mee willen ophouden.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Flo’s First

IMG_2057

 

Vast model Julia was juist een korhoen aan het slachten en bedankte voor de eer. Florielle nam voor eens de honneurs waar en poseerde schroomvrij voor de huisfotograaf van vergetenvoorwerpen.nl. Voor eens? Wie weet. Tijdens de min of meer verplichte nababbel met die vervelende vent bleek dat de shoot vlekkeloos was verlopen. Zoals een shoot hoort te verlopen, voegde de fotograaf zonder naam – afkomstig uit een onbekend dorp, zoon van mensen die niemand wenst te kennen, toekomst ongewis – daar aan toe. Hij lachte zijn door pruimtabak bruin geworden gebit bloot, alsof hij wilde benadrukken dat zelfs vast model Julia vervangbaar is. Zelfs vast model Julia. Ik schrok me een hoedje van zijn vuile bakkes. Daarna pakte de fotograaf zonder naam zijn boeltje en vertrok. Sindsdien is er niets meer van hem vernomen. Dat was vrijdag. Dit is nu.

Terug naar de set. Model Flo(rielle) zag zich genoodzaakt op onorthodoxe wijze met de vergeten damestas voor de fotograaf zonder naam te poseren.

Onorthodox, ja.

Niemand loopt over straat met een handtas op borsthoogte. Helemaal niemand. Zelfs niet met een vergeten exemplaar. Ook Flo niet. Juist Flo niet. Maar om dat ding zichtbaar te maken voor het publiek – jij, jij en vooral jij – deed zij wat gedaan moest worden en daarvoor verdient ze alle lof.

A propos. Een geheel wit ensemble was poseertechnisch misschien beter geweest, maar iemand die zeurt over Flo’s kledingkeuze is niet goed bij zijn hoofd.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+