Maandelijks archief: maart 2014

Lonely boy

IMG_1937

 

‘I got a love that keeps me waiting 

I’m a lonely boy’

The Black Keys knallen uit mijn speakers en ik doe mijn best om de tekst niet op mezelf te betrekken. Dat lukt mondjesmaat. Schrijven is een vak waarbinnen weinig ruimte is voor sociale interactie en geen artiest die daar verandering in kan brengen.

Eenzaam ben ik niet, zoals wel vaker in het leven is de lijn echter dun. De lust om te schrijven ontbreekt. De zon schijnt, ik wil naar buiten. Bovendien is het vrijdag. Een stem beveelt me om door te zetten, een even luide stem suggereert alcoholmisbruik. Ik klamp me vast aan de gedachte dat toen Dan Auerbach ‘Lonely Boy’ schreef, hij het ook niet gemakkelijk had. Zijn liefje had hem in de wachtkamer geparkeerd, waardoor hem het gevoel bekroop dat hij een eenzame jongen was. Tja. Ik kan me voorstellen dat zoiets niet meevalt.

Waarschijnlijk was Dan liever andere dingen gaan doen dan zijn gevoel van dat moment te vertalen naar een pakkend lied, maar hij deed het toch. Ik ben blij dat hij de discipline kon opbrengen om zijn misère wereldkundig te maken. Dan Auerbach is een held. Ik neem mijn spreekwoordelijke hoed voor hem af en zou willen dat ik wat meer op hem leek.

‘Lonely boy’ is klaar. Een ander lied van een andere artiest begint. Al een hele poos staar ik naar een object dat bedoeld is om haar tot een staart te binden.

Het is een ongelooflijk inspirerend ding, maar mijn gedachten zitten al enige tijd aan het bier.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Slaaf

IMG_1901

 

‘De mens is een slaaf geworden van zijn fraai glimmende gadgets en loopt constant rond met een in het nauw gedreven, gestrest en opgejaagd gevoel. Voortdurend verbonden zijn met alles en iedereen is vermoeiend, net als de drang om steeds maar weer op alles en iedereen te moeten reageren.’

Dr. Jim Taylor van de Universiteit van San Francisco weet zelf dat hij een drammer is, maar heeft een punt. Het internet bestaat een slordige twintig jaar en een wereld zonder is niet meer voor te stellen. Alles en iedereen bevindt zich online. Een dag offline is een dag niet geleefd. Wifi-wachtwoord? is de meest gestelde vraag van dit moment.

De mens is vergroeid geraakt met telefoon en tablet. De volgende impuls moet zich snel aandienen, anders duurt de dag te lang. Van het broodje dat hij naar binnen propt, proeft hij niets. Zijn blik laat het van biljoenen pixels voorziene display geen seconde los.

De mensen die hem passeren merken hem ook niet op. Men kijkt omlaag en beweegt met zijn vingers over oppervlakken van glas of kunststof. Allemaal geloven we dat de wereld zich in onze handpalm bevindt. Over een tijdje worden kinderen standaard geboren met een gebogen nek. Omhoogkijken kunnen die stakkers uitsluitend als zij op hun rug liggen.

Ook ik ben een slaaf van een fraai glimmend gadget. Afspraken noteer ik in mijn hightech liefdesbaby waarmee zelfs getelefoneerd kan worden. Papier gebruik ik alleen als het niet anders kan. Het gemak zou de mens dienen, maar in het geval van een elektronische agenda is het omgekeerde het geval.

Opschrijven gaat sneller.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+