Maandelijks archief: februari 2014

Geschiedenis

IMG_1860

 

Een handschoen. Alweer een enkel exemplaar, eentje die mij niet past. Reken maar dat dit een dameshandschoen is. Van fluweel.

Had ik het al over de geschiedenis van de handschoen gehad? Waarschijnlijk wel. Dat is een soort afwijking van me. Zodra ik de kans krijg om het over geschiedenis te hebben, doe ik dat ook.

Een voorbeeld. Van de week stond ik in de dönerzaak van mijn opa een bal vlees met een ui erop naar binnen te schuiven. Iemand liep tegen me aan en ik raakte geïrriteerd. Ik liet het eten uit mijn handen vallen, draaide me om en balde mijn vuisten. Voor mijn ogen stond een enorm mens. Toen ik omhoog keek, herkende ik hem pas. Op zijn falie prijkte een arrogante grijns, alsof ik een bepaalde stof in zijn wind was.

Het was een bekende vechtsporter die een paar keer verkeerd is begrepen en daarvoor binnenkort de gevangenis in moet. In het echt is hij nog reusachtiger dan op tv en de blik in zijn ogen nog doodser dan die van een diepgevroren haai.

Snel liet ik mijn handen zakken. In plaats van een eenzijdige knokpartij te starten, begon ik te vertellen over de geschiedenis van kickboksen. Dat die sport in de jaren ’70 van de vorige eeuw was ontstaan in de VS en Japan met de bedoeling om beoefenaars van verschillende vechtsporten tegen elkaar te laten knokken. Hij leek oprecht geïnteresseerd in mijn woorden. Vijf minuten later vetrok hij met een tasje warm eten. Mijn opa reageerde opgelucht en gaf me een dreun voor mijn kop. Toen kreeg ik een bezem om de troep op te ruimen.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Werkdruk

IMG_1803

 

Mijn vaste model Julia laat weer eens zien waarom zij mijn vaste model is. Ondanks de keihoge werkdruk, die hoort bij een gewone vrijdagavond in De Stadskantine, had zij binnen een tel de pose aangenomen die ik al twee tellen in mijn hoofd had, voorzien van precies de juiste glimlach. Al met al duurde de shoot met deze sjaal niet langer dan het duurt om een gymp aan te trekken, een vuilniszak dicht te knopen of een kind te corrigeren. Binnen een minuut hielp ze hongerige gasten alweer bij het uitkiezen en afrekenen van een maaltijd. Julia heeft een fulltime baan in het onderwijs en studeert om een baan te krijgen die nog fulltimer is. Supermodels of the world, eat your heart out!

Ik zeg sjaal, maar bedoel ik ook sjaal? Volgens een vriend, die graag anoniem wil blijven – is goed, Alp Çakir – betreft dit nifty breiwerkje zonder begin en einde inderdaad een sjaal.

Toen ik het paarse object voor het eerst zag, dacht ik dat het een coltrui was waarvan de trui ontbrak. Daarna moest ik onwillekeurig terugdenken aan de tijd dat vrouwen massaal aan de broekrok gingen.

Ik raak van slag van kleding die onduidelijk is. Is het de leeftijd? Waarschijnlijk niet. Niemand was blijer dan ik toen ik in de jungle op strontapen aan het jagen was en hoorde dat de Tweede Wereldoorlog voorbij was.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

(Kalfs?)lederen handschoenen

Handschoenen

 

Ik had me voorgenomen om alleen nog aandacht te schenken aan bijzondere vergeten items. Dat voornemen kan vandaag al naar de glasbak, hoewel ik het gisteren pas heb bedacht.

Over handschoenen heb ik het een en ander geschreven; Dit is niet het eerste paar dat achterblijft en dat is een understatement. Zelf heb ik meerdere paren in gebruik. ‘s Winters probeer ik zoveel mogelijk met handschoenen te variëren, zodat mensen zich afvragen wat er aan mij is veranderd sinds onze vorige ontmoeting. Werkt perfect, vooral op straat. Zoek maar op.

Er was een tijd dat de handschoen niet bestond. Bijna niet voor te stellen, maar wel waar. Hoe dat kwam, zal ik proberen uit te leggen.

Heel vroeger had men geen handschoenen nodig. Het was altijd warm. Dat had met het klimaat te maken, dat heel vroeger heel anders was dan tegenwoordig. Dat het klimaat is veranderd, heeft meerdere oorzaken. Zoek maar op.

Ook best mogelijk is het volgende. Heel vroeger was het altijd koud. De latere uitvinder van de handschoen werd niet serieus genomen door zijn omgeving. Daardoor kreeg hij het benodigde budget om een handschoenenfabriek uit de grond te stampen – nog – niet bijeen.

Het kan vriezen, het kan dooien. Eerlijk gezegd weet ik niet waarom handschoenen niet al sinds mensenheugenis bestaan. Feit is dat handschoenen heel oud kunnen zijn, maar ook heel nieuw. De hierboven afgebeelde (kalfs?)lederen exemplaren zijn ongeveer een beetje oud. Mij zaten ze als gegoten. De eigenaar heeft dus waarschijnlijk even grote handen als ik.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+