Maandelijks archief: januari 2014

Murmur

Julia zoveel

 

Schaamteloze zelfpromotie, hoge werkdruk, een fris meisje, en een vergeten item dat er niet om liegt.

Klinkt als de titel van een film waarvan ik de titel kwijt ben of de naam niet meer van weet.

De lap stof over de linkerschouder van mijn vaste model Julia is een shawl. Mijn eerste indruk van dit accessoire deed me geloven dat dit er een van de kwalitatief betere soort was. Bevingering en de standaard snuffeltest bevestigden dit vermoeden. Als ik mij niet vergis – vergissen is wat zeehonden doen als ze besluiten een orka aan te vallen – is de wol waar deze shawl van geweven is afkomstig van een prijswinnende geit uit een deel van Pakistan waar ik nooit ben geweest. Of ooit heen zal gaan. Het dier heette Murmur, omdat ze op een idioot leek die destijds aan de macht was. In Libië. Niet in Pakistan. Maar ook daar kijkt men televisie en heeft men helden. Helaas.

Ben ik ineens een kenner als het gaat om bescherming van de hals tegen met name koude? Neen. En toch ook weer wel. Zonder overdrijven, ik weet dingen. Meestal betreft het kennis die ik het liefst voor mezelf houd en toch heb ook ik soms de onbedwingbare neiging te koketteren met schijnbaar zinloze weetjes. Als ik echt loskom, meestal na een bier of vijf, kan ik plompverloren uitweiden over de ideale lengte van minaretten, de areïeke dichtheid van plaatmetaal of binnen dertien tellen ten minste vijftien Senegalese balletdansers noemen die in de jaren zestig hun mannetje stonden tijdens de training, maar hopeloos door het ijs zakten toen het er echt om ging.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Hot wheels

Autootje

 

Hot wheels.

Jaja.

De regelmatig terugkerende lezer weet dat ik iets met speelgoedauto’s heb. Een onschuldige voorliefde, dacht ik. Een zwak, zoals iemand een zwak heeft voor winkelpersoneel of prullenbakken, meer zocht ik niet achter mijn verzamelwoede. Mijn therapeute heeft me duidelijk gemaakt dat mijn band met deze dingen veel extremer is. Katja Schuurman – gefingeerde naam – vertelde me dat wat ik had met dinky toys en andere miniatuurtransportmiddelen, een afwijking was die neigde naar een tweedegraads manisch/perverse obsessie waarvan de oorsprong moest worden gezocht in een donkergrijs verleden en niet in de toekomst, al kon dat morgen anders zijn. Het genezingsproces beloofde van alles te worden. Van alles, behalve gemakkelijk. Katja Schuurman vermeed het woord ‘moeilijk’, zoals therapeuten eigen is, maar ik wist genoeg. Ik wist zelfs teveel. Dankzij mijn vooruitziende blik zag ik haar diagnose al een poosje in de lucht hangen. Mijn afscheidsbrief had ik alvast geschreven. Ik overhandigde haar de brief. Toen ze hem van me aannam, viel me op dat iemand kleine, zilverkleurige gezichtjes in haar roze, gelakte nagels had geëtst. In die kunstig aangebrachte, piepkleine afbeeldingen herkende ik mijn fietsenmaker, wat een zeer onplezierig, stekend gevoel veroorzaakte in mijn onderlichaam. Voor de zoveelste keer die ochtend kreeg ik geen erectie. Katja las de brief en nipte af en toe van haar koffie. Ze zei niets, knikte alleen dat het goed was. Ik trok mijn jas aan en vertrok uit haar leven. Zij bleef zitten waar ze zat. Voor zover ik weet, zit ze daar nog steeds.

A propos. Ik heb de wielen van dit autootje aangeraakt en daarbij viel op hoe niet heet ze waren. Koud. Kil. Levenloos. Plastic. Alle vier goed. De tekst Hot wheels op een dinky toy hoeft blijkbaar niets te betekenen. Net als Canary Duplex Private Investigator No. 12 op een trui of sweater. Of Navy Seal Special Navigator Vector Victor Over Roger op een beker of mok.

De tijd dat woorden betekenis moesten hebben, lijkt voorbij te zijn.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Oorbel of knopje – inclusief prijsvraag

Knopjeoorbel

 

De laatste keer dat ik schreef over een oorbel leverde me dat indirect een baan op. Weliswaar ging het om zeer tijdelijk en zeer onbetaald werk, niettemin had ik een dag of vier het gevoel dat mijn stukjes over zielige spulletjes onzichtbare radertjes aan het draaien hadden gebracht binnen het grotere geheel dat een hoop idioten het leven noemen. Nu ben ik niet langer op zoek naar een baan – ik ben te huur als freelance Apple-deskundige (advies, installaties, probleemoplossing, 55 Euro per uur, excl. BTW, 06-13759188) – maar ben toch nieuwsgierig of ook deze oorbel me een onverwacht extraatje gaat brengen, in positieve danwel negatieve zin. Misschien maakt dit bericht alleen maar iemand heel blij. En voelt diegene zich daarna geroepen iets terug te doen voor de man die haar lievelingsoorbel bij haar terugbracht. Op zich zou dat veel voldoening kunnen geven. Met zo’n scenario in het achterhoofd hoop ik dat de eigenaresse van deze oorbel niet opnieuw de zwaar gestoorde vrouw is die me een paar maanden geleden gouden bergen beloofde en me uiteindelijk niet eens een zak tuinaarde te bieden had. Is het wel haar bezit dan doe ik net als de NS onlangs deed. Dan laat ik een handvol kunstenaars van deze oorbel een bijzettafel maken en verkoop die aan een man met een hangbuik of aan diens geadopteerde zoon. Net wie eerder is.

Mag ik dit item overigens een oorbel noemen? Is het niet veel meer een clitoris-achtig knopje, maar dan zonder de onderliggende biotechnologie? Of kan ik dit schattige object toch gewoon oorbel noemen? Wie het denkt te weten, mag het zeggen. Laat je oplossing binnen acht dagen hieronder achter en maak kans op een van de vele schitterende prijzen die diverse lokale ondernemers belangeloos ter beschikking hebben gesteld: Reizen, horloges, diners, overnachtingen, auto’s, koffers met contanten en ga zo maar door.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Voorspelbaar

Paraplu zwart

 

Levende wezens zijn voorspelbaar. Neem bijvoorbeeld de kiekendief. Kiekendieven behoren tot de roofvogels, omdat een mens dat zo heeft bedacht. Welk mens dat was, zal ik in het midden laten. Een ander mens heeft bedacht dat de dertien bekende soorten kiekendieven het geslacht Circus vormen, uiteraard binnen de onderfamilie Circinae en dat allemaal vanwege de cirkelvormige bewegingen die deze vogels uitvoeren tijdens hun baltsvlucht.

Spectaculair genoeg komen in Nederland maar liefst drie soorten kiekendieven voor: de blauwe, de bruine en de grauwe. Naast vliegen, baltsen en schaamteloos op de hoofden van argeloze fietsers kakken, hebben deze drie soorten nog een gemeenschappelijk tijdverdrijf: ze leggen hun eieren allemaal in een op de grond gebouwd nest. De vrouwtjes althans. De mannetjes zijn verstandiger en doen in de tussentijd andere dingen dan potentieel kroost uit de aars persen.

Nog nooit is een kiekendief op het idee gekomen om een nest te bouwen op een plek waar niets of niemand hun meest kostbare bezit kan bereiken. Ik noem dat voorspelbaar. Niet alleen ik noem dat voorspelbaar, andere wezens zijn het roerend met mij eens. Zoals de vos, het damhert en niet te vergeten Ketelbinkie, die ooit zong: Toen wij uit Rotterdam vertrokken, trapten we in de Biesbos meerdere kiekendiefeieren kapot. Per ongeluk, maar stuk waren ze.

Dat brengt me bij de mens, het meest voorspelbare wezen van allemaal. Zodra het regent, gebruikt hij een paraplu om droog het restaurant te bereiken. Zodra hij klaar is met zijn maaltijd vergeet hij het ding weer mee naar huis te nemen. Of het nou regent of niet.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+