Maandelijks archief: december 2013

Lost & Found

IMG_1547.JPG

 

‘De mens laat nogal eens iets achter.’ 

Duh.

Een waarheid als een koe, NS. De Nederlandse Spoorwegen denken origineel te zijn met de tentoonstelling Lost & Found op Amsterdam CS, maar in De Stadskantine werd dat idee vijf jaar geleden al geopperd. Punt was alleen dat er toen nog geen De Stadskantine was en dus geen plek om daar spullen te vergeten. Ook was er nog geen damestoilet waarvan de wanden insmeerbaar waren met stront – we weten wie je bent, fokking smeerkees – laat staan een ruimte om vergeten spullen die nog vergeten moesten worden in tentoon te stellen.

Het komt vaker voor dat ideeën die in De Stadskantine beginnen als zaadje, daar ontkiemen en tot wasdom komen, worden ingepikt als hun bloeiperiode vrijwel voorbij is en deze ideeën door de verschillende bedenkers al niet meer als interessant worden beschouwd. Denk daarbij aan de thuisblijfbon, teleborrelen, het draagbare terras, de uitrolbare parkeerplek, kinderheroïne, Bon Jovi-toiletpapier en een naamloos apparaat op batterijen dat neusharen blondeert. En de tentoonstelling van vergeten voorwerpen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Al deze dingen en nog veel meer werden binnen de vier muren van de voormalige Jumbo Videogigant bedacht, door normale mensen, gewoon met een kopje koffie en een Wiener Schnitzel binnen handbereik. Dat laatste is trouwens gelogen. Dankzij de artistieke vrijheid die ik geniet, kan ik mij dit soort leugens echter permitteren.

De NS permitteert zich heel andere zaken. Onder de meest cheesy noemer ever gaan de Nederlandse Spoorwegen met een oud idee aan de haal en maken daar goede sier mee. Erg creatief is het niet, maar beter goed gejat dan slecht bedacht, denk ik dan. Het bedrijf overschrijdt echter een grens door ‘creatieven’ in te huren die van een achtergelaten skateboard een hoedenplank maken; Dat de NS de gemuteerde spullen van anderen verkoopt en de opbrengst doneert aan een goed doel, is wat mij betreft de allergrootste nono aan Lost & Found. Wanneer mensen hun bezittingen niet ophalen, betekent dat niet dat ze van jou zijn, NS. Als je de moeite neemt om die spullen in een groot gebouw te bewaren, bewaar ze dan tot in het oneindige. Laat ze anders in de trein liggen en wacht tot ze worden meegenomen door iemand die er wat aan heeft.

Uiteraard heeft Lost & Found een webpagina: http://www.ns.nl/reizigers/acties-en-uitjes/acties-en-uitjes/met-de-trein-naar-evenementen/2013/12/lost–found-2013.html. Daarop is onder meer te lezen hoezeer de NS begaan is met het lot van de mensheid.

‘… de NS zich met hart en ziel inzet voor een duurzame en gezonde wereld’.

De NS is een bedrijf dat personen volgens een dienstrooster vervoert in metalen hulzen op wielen. Voor geld. Duurzame en gezonde mensen worden uit de trein gezet als ze geen kaartje hebben. Voor het laten bewegen van die metalen hulzen is veel energie nodig, zoveel energie zelfs dat er niet eens een getal voor bestaat. Die energie moet ergens vandaan komen. Etcetera.

De NS adviseert trouwens om met de NS naar Lost & Found te komen.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Zwarte handschoen

IMG_1553

 

Van een zwarte handschoen krijg ik een heel apart gevoel van binnen. Het is alsof ik in een discotheek zit, van de week, tegenover een lege kruk. Ik vraag me af: Wat is mijn hart? Is daar iemand? Is er niemand in de stad? Is het altijd zo stil op straat? Geen antwoord.

Ik buk, pak de steen en begin te lopen tot de zon komt. Als het eindelijk licht is, ontmoet ik een meisje dat hooguit 30 is. Monica heet ze. Het eerste dat me opvalt is dat ze een mooie blouse draagt. Voor de rest is ze tamelijk doorsnee en staat ze waarschijnlijk haar hele leven al in de schaduw van haar oudere zus. Toch slaap ik met haar in Durgerdam, want ze heeft verteld dat ze opwindende dingen met haar voeten kan.

Midden in de zevende nacht, als ze denkt dat drank en drugs me hebben gevloerd en ze Je veux de l’amour in mijn oor blèrt, kom ik bij zinnen en verlaat haar. Laat me niet staan, zijn de laatste woorden zonder woorden die ze me achterna slingert, maar ik ben al te ver weg om nog terug te gaan. Met hart en ziel laat ik haar in de steek. Het is een afscheid zo banaal dat een eventuele verzoening al bij voorbaat kansloos is.

Jaren later ontvang ik een afscheidsbrief van een lelijk meisje. Ik heb de appels op de tafelsprei laten liggen, luidde de eerste zin. Tegen beter weten in lees ik niet verder. Ik maak een balletje van de brief en slik hem in zijn geheel door. Meisjes van 13 zijn zo voorspelbaar, veel meer dan een ander.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+