Maandelijks archief: juni 2013

Stropdas – blauw

SAM_0905

 

Warempel. Fluks beweegt vast VV-topmodel Julia haar hand achter de blauwe stropdas, tevens onderwerp van die/dit/deze stukje. Voor de enkeling een tegenvallertje eerste klas, de massa zal evenwel opgelucht zijn dat Julia niet kwijt is en niet wordt bewaard in een kartonnen doos die ook kwijt is. Jan Ullrich? Doping? Je meent het. Die blauwe stropdas dus. Welja versus welnee, een nek-aan-nekrace in de buik van een tot waanzin gedreven vredesslachtoffer. De stropdas is gevonden en dat is niet vreemd. Moet natuurlijk zijn: De stropdas is vergeten en dat is niet vreemd. Gewoon zo laten. Waarom meer moeite doen dan strikt noodzakelijk? Eindexamenjargon: zes is voldoende. Hoera, geslaagd! Neukend en zuipend vertrok het gezelschap in de richting van het vakantieadresje. Het zwaartepunt lag bij de bereidheid tot frauderen, zogezegd. Focus. Onzichtbare man, per abuis geboren in het lichaam van Jan Ullrich. Doping? Je meent het. Een jongetje wilde niet langer worden belemmerd in zijn bewegingsvrijheid door een als accessoire vermomd stuk textiel en verwijderde het van rond zijn hals. Van rond zijn hals, ja. Weggelegd, vergeten, gevonden, afgegeven, gefotografeerd, stukje over geschreven, allemaal logisch. Aldus zit de maatschappij dat ben jij in elkander.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Naaldnippel

SAM_0929

 

Vroeger, toen iedereen Marco Borsato een Italiaanse neplul vond, speelde ik geregeld voetbal. Ik voetbalde graag. Ik beweer niet dat ik een bijzondere speler was, maar enthousiast en bruikbaar voor een elftal was ik wel degelijk. Op de middelbare school werd ik vaak vergeleken met Louis van Gaal, die destijds voor Sparta speelde. Onbegrijpelijk vond ik dat. Ik was een aan de lopende band scorende spits en Louis was een middenvelder die nooit in de buurt van een doel kwam, behalve bij het keuren van de netten, want hij moest zich altijd overal mee bemoeien. Spelinzicht had Louis natuurlijk wel. Hij las een wedstrijd zoals mijn zus de inhoud van de Tina absorbeerde.

Naar een vrijblijvend potje voetbal op een plein of veldje nam ik mijn eigen bal en pomp mee. De kwetsbare en gemakkelijk kwijt te raken naaldnippel, onmisbaar voor penetratie van het ventiel, plakte ik met tape vast aan de  buitenkant van de pomp, niet aan de binnenkant. Soms was het noodzakelijk om lucht uit de bal te laten, met name als hij te hard was opgepompt. Ook in die situaties heeft mijn naaldnippel me nooit teleurgesteld.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

(Klauterwand)

SAM_0897

 

In de film ‘Mission: Impossible – Ghost Protocol’ zit een scène waarin Ethan Hunt (Tom Cruise) een hotel beklimt, een gebouw dat is ontworpen om te glimmen als een opgepoetste drol in een zandbak, wel degelijk niet als klauterwand. Terugdeinzen vanwege een tekort aan handvatten is evenwel niet de stylo van Ethan Hunt (Tom Cruise). Deze man is De Actieheld en hij laat zich niet afschrikken door zaken die mij wel afschrikken. Ethan Hunt (Tom Cruise) en ik verschillen op dit vlak fundamenteel van elkaar. Wat we wel gemeen hebben is respect voor elkaars werk.

Het vertrekpunt is de zestigste verdieping. Ethan Hunt (Tom Cruise) moet naar de zeventigste verdieping, want daar bevindt zich de te hacken server. Zodra Ethan Hunt (Tom Cruise) zijn snuit uit het zojuist verwijderde (makkie) raam steekt, merkt hij dat het een paar honderd meter boven de grond gemeen kan waaien, bovendien nadert een intimiderende zandstorm. Houdt een beetje wind Ethan Hunt (Tom Cruise) tegen? Wel degelijk niet. Klimt Ethan Hunt (Tom Cruise) langs steile glaswanden met niets dan zijn blote handen? Nee. Hij gebruikt speciale handschoenen, die aan glas kleven zoals klittenband aan ander klittenband, maar ze functioneren allerminst vlekkeloos (spannend).

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+