Maandelijks archief: april 2013

Rugzakkie

Spiderman

 

Vergeten voorwerpen worden zelden of nooit geclaimd.

De enige bij mij bekende uitzondering op deze regel is dit rugzakkie met Spiderman-thema. Een kinderrugzakkie. Ik heb er een gewoonte van gemaakt om niet naar kinderen te kijken en niet alleen omdat ik ze over het algemeen laag bij de gronds vind. Wanneer kinderen bijzondere rugzakkies op hun kinderruggie dragen, valt mij dat niet op.

In de tijd van de kolengestookte vibrator was het ok om ongegeneerd naar andermans kinderen te kijken. Als er een struikelde, lachte je zo hard mogelijk. Wanneer ze hun ouders napraatten, deelde je een corrigerend pak slaag uit. Dit type sociale interactie werd aangemoedigd. Daar werden kinderen hard van. Daar zouden ze in de loop van hun leven veel profijt van hebben, zo luidde destijds de heersende opvatting.

Sindsdien is er het een en ander veranderd. Kinderen worden tegenwoordig beschermd alsof zij niet de volwassenen van morgen zijn en krijgen niet eens de kans om te struikelen. Als het woord correctie valt, denken ze dat mama alweer haar reet laat liften. Als ze hun rugzakkie ergens vergeten, sturen ze papa om het op te halen.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Jill! (en/of Flappie)

Flappie

 

Het kon niet uitblijven. De toegenomen populariteit van Vergeten Voorwerpen oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op mensen die bewust spullen achterlaten bij De Stadskantine en ramptoeristen in het algemeen. Vroeger wilden deze types ten koste van alles in programma’s van Jos Brink verschijnen, tegenwoordig willen ze hun naam terugzien op vergetenvoorwerpen.nl. De vooruitgang is niet tegen te houden. Daarom heet het ook vooruitgang.

Vorige week werd dit bierviltje aangetroffen. Iemand die gelooft dat hij een kwijtgeraakt konijn is en zich Flappie noemt, vraagt ene Jill om hem te komen halen. Wie is Jill? Wie is Flappie? Hoezo noemt Flappie zich Flappie en hoe komt het dat degene die zich Flappie noemt, denkt dat hij een konijn is? Hebben alle konijnen zo’n handschrift (mooi) of alleen Flappie? Ziet Jill iets in deze Flappie en zo ja, hoe komt het dan dat Flappie, op biervilt althans, door Jill als een natte wind in de steek is gelaten? Waarom staat er een hashtag voor lost Rabbit en betekent x-o-x  inderdaad ‘hugs and kisses’?

Vergeten Voorwerpen zit met wat vragen en hoopt dat Flappie of Jill bereid is met wat antwoorden over de brug te komen. We hopen op Jill, want dat is vast een lekkerder wijf dan Flappie.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Victron bedankt!

SAM_0940

 

Een van de allerbeste relaties van Victron Energy is naar huis gegaan zonder zijn of haar geschenk mee te nemen. Het gaat om een doosje met een ingenieus open- en sluitsysteem. Als je het doosje eenmaal hebt weten te openen tref je pepermuntjes aan, die het zuur uit je maag zo je slokdarm in jakkeren. Omdat ik geen nee kon of wilde zeggen tegen een snoepje moest ik de dosis Pantoprazol verdubbelen. Een week lang. Gatverdamme, Victron, daar krijg ik dus geen energy van.

Victron Energy produceert opladers, omvormers en acculaders. Als elektriciteit niet toepasbaar was, bestond Victron Energy niet. Of dit goed of slecht is, weet ik over honderdduizend jaar. Ik houd je op de hoogte. Tenzij ik verrast word door interplanetair kruisvuur en sterf. Dan houd ik je niet op de hoogte.

Het credo van Victron Energy luidt ‘als onze gizmo’s het maar doen’. Dat heb ik zelf bedacht. Het kan ook zijn dat de elektronica van dit bedrijf bewust op deze manier is vormgegeven. In dat geval maken ze lelijke spullen, die hopelijk prima functioneren. Zelf heb ik de producten van Victron Energy nergens voor nodig. Hun relatiegeschenken ook niet.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

De Dell-voeding

SAM_0912

 

Gasmaskers in jouw maat bestaan niet. Aan je designergympen kleeft stront. Rond je sluitspier zijn maden geconstateerd. De diertjes knabbelen er vrolijk op los en je krabt voortdurend aan je gat. De jeuk is verschrikkelijk. Het zalfje is meegegeven aan iemand anders. Per ongeluk.

Morgen is de deadline. Morgen weet je of je overmorgen een baan hebt en of je hypotheek en alimentatie kunt blijven ophoesten. Dan ontdek je dat de voeding van je Dell er niet is. Zonder de voeding van je Dell kun je het schudden.

Je vraagt je hardop af waar dat ding kan zijn. Niemand reageert. Je beweert dat alleen zijn jouw keuze is, maar de waarheid is dat niemand iets met je te maken wil hebben omdat er maden rond je sluitspier leven en er aan je designergympen vaak stront kleeft.

Je was bij De Stadskantine, daar vergat je de voeding van je Dell. De jeuk is niet langer te harden. Aan je vingers zit bloed. Je flipt. Een vuist vol pinda’s in de vorm van een Snickers verdwijnt in je hol en je realiseert je dat er een reden is dat gasmaskers in jouw maat niet bestaan.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+

Veerkracht

SAM_0925

 

In mij laaiden de vadergevoelens op als de vlammen van een haardvuur onder invloed van een wapperende krant. Het was alsof ik in de ogen keek van mijn zoon, het kind dat te dom was om verwekt te worden en daarom voor eeuwig een ongeboren nietsnut bleef.

Ik herkende mezelf in dit veertje, zoals mijn vader zichzelf herkende in flessen Bokma. Dit was een veertje dat ik wilde adopteren en de borst geven. Ik wilde het vasthouden en wiegen, het op de rug kloppen tot het een boertje liet, met een piepklein washandje zou ik de kleverige poep tussen zijn billetjes verwijderen en het een luiertje aantrekken. Daarna zouden we knuffelen tot het jankend in slaap viel en dan zou ik dat kleine, lieve veertje opsluiten in de vitrine die ik speciaal voor de doerak had laten maken. Maar ja, ik had andere dingen te doen en na tien minuten was ik het veertje vergeten.

Een enquete onder deskundigen wees uit dat het om een veer van een schokbreker ging. Dat moest het kleinste schokbrekertje ooit zijn, zei iemand. Plotseling viel het woord ‘muuranker’ en ik lachte, want ik zag zo’n schip al voor me.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+